Inleiding

Ongeveer een paar maanden voor mijn pensionering per 1 november 2006 had ik met ingeschreven bij de PUM. PUM staat voor Programma Uitzending Managers. Dit na een tip van een wijnconfrérie lid, die dacht dat dat ook wel iets voor mij was. Wat is PUM, je kunt het natuurlijk lezen op www.pum.nl maar in het kort komt het hier op neer:

Het is een organisatie gesubsidieerd door twee ministeries en nog wat kleinere sponsors en stelt zich tot doel het bieden van ondersteuning op allerlei gebied in ontwikkelingslanden d.m.v. gepensioneerde personen, de zogenaamd Senior Experts. Als je je inschrijft dien je een CV van je zelf op te stellen. Een bedrijf in een ontwikkelingsland land kan een aanvraag indienen bij de PUM in den Haag, met een omschrijving waar het over gaat en welke expertise er gevraagd wordt.

Als PUM de aanvraag in principe wil honoreren kijken ze in hun database met duizenden Experts en kijken of er een geschikte kandidaat beschikbaar is. De Expert wordt benaderen en vraag of hij wil en kan. Als dat het geval is wordt het CV opgestuurd naar de aanvrager en die accepteert de Expert of niet. Zo werd ik ongeveer 2 maanden geleden gebeld door de Sectorcoördinator Informatica of ik voor PUM twee weken naar Hanoi in Vietnam wilde. Ze had een match met m'n CMM expertise gevonden en ik scheen de enige in hun bestand te zijn. Zij wilde ondersteuning om dat bepaalde CMM kwaliteitssysteem naar een hoger niveau brengen. Daar moest ik wel even over nadenken. Uiteraard had ik met CMM gewerkt voor een jaar of 5 maar dat was meer dan 4 jaar geleden. CMM heet inmiddels CMMi en is ingrijpend veranderd. Na een paar dagen werd ik gebeld door de landen coördinator Vietnam die op me in begon te praten en me over de streep trok. Ook Ineke wilde mij deze unieke kans niet ontnemen. Dus zei ik ja en werd m'n CV opgestuurd en binnen een week kwam het antwoord dat ze graag met mij in zee wilde gaan en wel op zeer korte termijn. Ineke en ik hadden een vakantie gepland en die ging natuurlijk voor. Ik had dan ook wat meer tijd om m'n kennis weer voldoende op te vijzelen. Bij NXP kon ik een CMMi 1.2 Second Edition boek en andere materialen lenen en ik sloeg aan het studeren. Ook in de vakantie maar toch wat minder dan ik gedacht had. Verder is het zo dat PUM de reis betaald. Wat zakgeld en wat kleedgeld voor de tropen verstrekt en dat de ontvangende partij voor de Hotelaccommodatie zorgt. Verder dus geen salaris. Jouw tijd stel je belangeloos ter beschikking.

Zover de inleiding hier na volgt een dagelijks verslag van de missie en op m'n Homepage http://www.benderuyter.nl kunnen er foto's gemaakt tijdens de reis naar Hanoi bekeken worden.

Onder aan de openingspagina staan er links naar PUM en het Software bedrijf VietSoftware International.

Maandag 23 juli 2007

Om 06.45 al opgestaan omdat ik om 07.25 door de Schiphol taxi van Interlux/Jansen opgehaald zal worden. Stipt op tijd staat de taxi met al een passagier voor de deur. Een Indiër die bij Medical Systems in Best was geweest. Verder hoefde we niemand op te halen. Het was een gezellige rit zonder files. De chauffeur kende de PUM omdat hij wel meer van die avonturiers vervoerd had.

Al om 09.00 werd ik bij de juiste terminal afgezet ruim voor de uiterste inchecktijd voor het vliegtuig van Maleisië Airlines die om 12.00 zal vertrekken richting Kuala Lumpur. Bij balie dertig stond er al een flinke rij wachtende, kennelijk was de balie net opengegaan. Maar omdat de afstand tot bestemming meer dan 9000 km is wordt er door mij businessclass gevlogen. En de BC heeft een eigen incheck balie. En daar staan maar een paar mensen en ben ik zo aan de beurt. Na de boarding pas voor de gate in Schiphol kreeg ik al een boarding pas voor Kuala Lumpur - Hanoi.

Even een dubbele koffie en dan door de douane, waarna het wachten begint. Voordat we boarden moet er natuurlijk gescand worden en het personeel gaat als eerst. De dames van Maleisië Airlines in prachtige kleding en de heren zien er ook keurig verzorgt uit. BC krijgt ook bij het instappen voorrang en als vijfde stap ik het vliegtuig in. Colbertje uit handkoffer opgeborgen en meneer zit in een fantastisch BC stoel. Met 16 knopjes kan hij helemaal elektrisch naar eigen wensen ingesteld worden inclusief een slaapstand waar je bijna horizontaal ligt. Hierboven in de 747-400 zit je twee aan twee en ik zit aan het gangpad wat ik gevraagd had. Vanuit stoel 11C kijk ik zo de cockpit in omdat de deur en de gordijntjes nog niet gesloten zijn. Er komt een Roemeen naast me zitten die ook in de software blijkt te zitten en een beetjes Engels spreekt. Om 11.55 worden de kranten uitgedeeld en kan ik de krant lezen want dat had ik 's morgens nog niet thuis gedaan omdat de leesbril die ik 's morgens nodig heb in de grote koffer zit. Voordat we rollen wordt er al een drankje aangeboden, ik kies voor een witte Chablis. Van vertrekken lijkt geen spraken want de eerste lekkere saté worden aangeboden en neem ik ook nog maar een wijntje. Om 13.15 moeten de gordels om en houd ik me glas nog maar even in de hand. Als we opgestegen zijn en de riemen los mogen komen de Laptops te voorschijn. De mijne zit in de grote koffer want ik wilde dat gedoe van uitpakken bij de scanners voorkomen. Maar ja dan moet ik dit verslag wel eerst met de hand schrijven en later over tikken.

M'n koffer zit ook vol CMMi boeken en een stuks handbagage is meer dan genoeg, zeker als je alleen bent. We hebben wat lichte turbulentie maar ik ben al wat gewend na onze Zuid_Afrika reis. Inmiddels worden onze tafeltjes tevoorschijn gehaald en netjes ingedekt. Het eten is echt goed en het derde glas Chablis smaakt ook geweldig. Het lijkt op een sprookje op kosten van de regering naar Vietnam. Je wordt in de BC echt in de watten gelegd. Na het eten speel ik met de kleine monitor zie waar en hoe snel we vliegen en luister naar wat muziek. Er is ook een E-learning cursus Vietnamees beschikbaar. De overhoring gaat in spelvorm, wel leuk, maar het is een heel moeilijke taal voor mij. Regelmatig krijgen we iets te snacken en wordt het water naast m'n tomatensap regelmatig bijgevuld. Snacks kan ik achter me bij de keuken zo pakken. Op een bepaald moment wordt het donker en gaat ook het licht in het vliegtuig uit. De stoel wordt met de voorkeurstoets slapen in de juiste stand gebracht. Aan de stoel ligt het niet maar van slapen kom weer niet veel. Om 09.30 Nederlandse tijd gaat het licht in het vliegtuig weer langzaam aan maar buiten blijft het nog steeds donker. Het ontbijt is ook goed en ofschoon we te laat vertrokken zijn, komen we nog vroeger dan gepland aan.

Er wordt gevraagd wat onze bestemming is. Als het Maleisië is moet er een formulier ingevuld worden. Zodoende hoor ik dat de man links voor me ook naar Vietnam moet.

Dinsdag 25 juli 2007

Als we geland zijn en aan het uitstappen zijn vraag ik die man: bent u op dit vliegveld bekend, ik moet namelijk ook naar Vietnam. Dit bleek het geval te zijn en omdat we nog een paar uurtjes moeten wachten begeven we onze samen naar de BC Vip-ruimte. Hij heeft voor de Shell gewerkt is ook met pensioen maar doet nog af ten toe klussen voor Shell en hij woont in Beek. Bij Vip-ruimte horen welke gate we hebben en blijkt dat hij naar Ho Si Min gaat ik natuurlijk naar Hanoi.

Mijn vliegtuig vertrek een uur later dan de zijne. In de hele grote ruimte is het goed toeven, drankjes eten als is hier gratis en ruim voorhanden je moet wel een Maleisië ticket hebben anders kom je er niet zo makkelijk in. Er sluit zich nog iemand bij ons aan die ook vlak bij ons in het vliegtuig zat en is zeer geïnteresseerd in PUM dit omdat zijn vader binnenkort met pensioen gaat. Snel stuurt hij een E-mail met de link van PUM via z'n Laptop en gratis WiFi verbinding naar z'n vader. Ook de Shell man die 67 is, is geïnteresseerd in de PUM.

Als het tijd om te gate op te zoeken moet ik eerste nog met een soort subway naar een andere terminal, dat gaat allemaal snel en wijst zich vanzelf. Als we in de kleinere 747-200 stappen blijkt de stoelruime wel ruim is maar de BC stoel haalt het niet bij de faciliteiten in de 747-400. Wel worden er ook drankjes rond gedeeld en ontbijt aangeboden. De 3,5 uur vliegen zijn zo voorbij en als ik uitstap vliegt de warmte met echt aan. 37 graden is even wennen. De koffer laat niet lang op zich wachten en de douane accepteert m'n paspoort met visa in de kortste keren. Nu naar m'n pick-up dame. Als ik in de ontvangst hal stap, staan er horde van afhalers te wachten. Ik zie nog niets van op VietSoftware international lijkt. Plotseling verschijnen er uit het niets twee enthousiaste dames en houden een kleurige a3 vast met het logo van VietSoftware International en de tekst welkom Mr. Ben de Ruyter en m'n foto. Heel leuk. Met deze dames zal ik het meeste optrekken blijkt. Minh is hoofd Quality en Hai hoofd Software Engineering en beide heel goede opgeleid. Even wachten op de taxi die de hele dag bij ons zal blijven en dan nog 40 km rijden naar Hanoi waar ze een lunch geregeld hebben. Eerst word ik echter naar m'n hotel gebracht zodat ik me wat kan opfrissen en het colbert kan ruilen voor het witte overhemd met korte mouwen. Nog niet in m'n definitieve kamer die is nog niet beschikbaar maar ik kan me wel op een kamer verfrissen en omkleden. We spreken een half uurtje later af en gaan dan naar het restaurant waar ze de lunch afgesproken hebben. Als we aankomen blijkt het restaurant al gesloten te zijn. We zijn ook flink verlaat. Door een miscommunicatie stonden de dames al om 11.00 op het vliegtuig en ik kom pas 12.30 aan. Er wordt een restaurant lijstje geraadpleegd en een ander restaurant en de taxi gebeld. Op naar het volgende restaurant. Het verkeer in Hanoi is een grote chaos, alles rijdt door elkaar en langs elkaar maar iedereen geeft iedereen de benodigde ruimte en het gaat eigenlijk heel goed en efficiënt. We zijn de enige gasten in het restaurant en worden met veel egards bediend. Ik laat de keuze van de gerechten aan de dames over. Alles wordt centraal opgesteld en breng je met je twee stokjes het eten in stukjes en beetjes naar je eigen kommetje of bordje. Omdat ik het eten met stokjes echt nog niet onder de knie heb vraag ik bestek. De gerechten zien er prachtig uit en smaken ook uitstekend. Later hoor ik dat het maken van deze gerechten heel veel tijd kost. Maar dat kan je zien en proeven. Na de lunch gaat we naar het bedrijf voor m'n eerste vergadering. Ik krijg van het hoofd administratie een visitor badge om binnen te komen en weer naar buiten te gaan. Naast haar Vietnamese naam heeft ze ook een westerse naam Lucy. Chinezen die in een westers land werken doen dat ook wist ik. Voor een toilet gang moet ik die ook gebruiken omdat de toiletten in de gezamenlijk hal van verschillende bedrijven zijn. Bij VietSoftware International is een goede airco maar bij de toiletten helaas niet. Na de eerste kennismakingsvergadering en het maken van een globaal werkschema is het tijd om weer naar het hotel te gaan. Ik krijg een soort creditcard waar ik de Taxi steeds mee kan betalen en een telefoonnummer om ze te laten bellen. Zelf bellen is niet handig als je een alleen Vietnamees sprekende centralist aan de telefoon krijg. Omdat het plotseling heel hard is gaan regenen kan de taxi wel even op zich laten wachten omdat er duidelijk dan meer vraag naar taxi's is. Bij goed weer is een brommer taxi of een riksja meestal sneller. Zij kunnen zich makkelijker door het verkeer wurmen. Het wachten valt mee. De chauffeur spreekt geen Engels of Frans en ik laat hem het adres van het hotel zien. Als ik PSV roep reageert hij enthousiast met Eindhoven, maar ook met Ajax Amsterdam, Cruif, Gullit, Rijkaard. Bij het hotel geef ik hem m'n taxi creditcard. Hij legt dat in een bonnenboekje en begint met z'n nagel te krassen en zo wordt het nummer overgenomen. Ik moet nog even een krabbel zetten en klaar is Kees. M'n kamer op de eerst etage met kamernummer 204 is nu wel beschikbaar. M'n koffers staan nog in de andere kamer maar worden snel opgehaald. Het is een eenvoudige kamer met een twee tweepersoonsbed, goede stoelen en voldoende kastruimte. De badkamer heeft een bad met een douche er in. De douchekop kan je ophangen maar niet boven je hoofd zoals wij gewend zijn. Er liggen een kammetje, tandenborstel, shampoos en voldoende handdoeken klaar. Ook is er een haarföhn. De kamer ligt aan de achterkant, wel zo rustig want het verkeer is hier overal heel druk, vooral dus met brommers. Ik heb een raam met uitzicht op een muur op een afstand van nog geen twee meter. Om 19.30 ga ik de omgeving maar eens verkennen. Op kantoor had ik nog gevraagd of het veilig was om 's avonds alleen op straat te gaan. Op de briefing van PUM in den Haag had ik dat ook aan de landencoördinator gevraagd. Hij had al gezegd dat dat zo was. Hier begrepen ze niet waar ik het over had. Maar ja als het zo veilig is dan leeft het gelukkig niet onder de mensen. In Zuid-Afrika is dat helaas anders. Ik koop eerst bij een bakker een belegd broodje voor 2000 Dong. 16000 Dong is een Dollar. In het hotel had ik voor 40 Dollar 620.000 Dong gekregen. Omdat we laat geluncht hadden had ik hier even voldoende aan. Als ik verder loop zie ik bij een ingang muzieknoten op de gevel en kijk natuurlijk nieuwsgierig naar binnen. Geen enkel Engels woord maar wel foto's van de activiteiten die hier al eens plaats hebben gehad. Op een bord lees ik 08.00 en 10.00 kennelijk begint er iets om 20.00 uur en zal twee uurtjes duren. Ik vraag of ik een kaartje kan kopen. Nee dat kan hier niet, maar loop gerust door, wordt er gebaard. Even later zit ik in een theater zaal met goede stoelen niet ruim maar toch voldoende. Ik was maar ergens gaan zitten en zie nu allerlei mensen met kaarten in hun hand naar hun plaats zoeken. Even later komen er twee jonge dames rechts van me zitten en de twee stoelen links blijven nog steeds leeg. Ik vraag of ze Engels kennen. Een van de twee laat haar boek Engels zien van school, maar kennelijk heeft ze nog niet veel geleerd want een gesprekje lukt niet echt. Ze giechelen en lachen maar wat. Elkaar aanraken is hier erg gebruikelijk blijkt. Wij zijn daar toch wat gereserveerder in, zeker bij vreemden. Als de voorstelling met een toespraak begint zijn de twee stoelen links van me nog steeds leeg en haal opgelucht adem. Want op een stoel van een ander zitten wil ik natuurlijk niet. Ik ben de enige westerling in de zaal, niemand is blond hier. Op het toneel wordt alleen toneel gespeeld, er is begeleidende muziek en soms zang die niet life wordt gebracht. Ik versta er natuurlijk geen woord van, maar je ziet de emoties van de heel goede acteurs en hoort de daarbij passende emoties in de muziek. Een van de dames naast me huilt zelfs en ook ik voel die emotie. Oorlogsscènes gaan gepaard met veel geknal en vuurwerk. Ik vermaak me uitstekend. Er wordt nog een pompeus dankwoord uitgesproken en het afgelopen. Er was geen pauze en ook nu is er geen gelegenheid om een drankje of koffie te kopen. Ik ga terug naar m'n hotelkamer en moet je eerst het plastic label van je sleutel ergens insteken voordat je licht aan gaat en er weer spanning op je kamer is. Ook de airco is dus uit als je weg bent en is het weer behoorlijk warm op de kamer. Ik zweet continue en moet echt nog wennen aan de temperatuur hier.

Woensdag 25 juli 2007

Eigenlijk heb ik best goed geslapen maar ja ik ben natuurlijk wel wat slaap te kort gekomen in de afgelopen periode. Even douchen en dan naar het ontbijt. Alles staat vanaf 07.00 klaar en zier er goed uit en smaakt me ook goed. Er is keuze uit gebakken eieren, loempiaatjes, spekjes, kaas, ham, jam, melk, koffie, thee, jus, tomaat, komkommer, draken fruit, ananas en lekker stokbrood. Het stokbrood hebben ze overgehouden aan de Franse koloniale tijd. De Vietnamees eet twee of soms wel drie keer per dag warm maar hier is e.e.a. toch wel aan de westerse toerist aangepast. Als ik de taxi laat bellen is hij er binnen 3 minuten. En ook deze taxi rit is weer een hele belevenis met al dat verkeer. De taxi heeft gelukkig airco. Buiten word op straat al volop gegeten ik denk dat men hier meer buiten eet al of niet zelf klaar gemaakt. Hele families zitten buiten op de stoep te eten tussen al die gestalde brommers. Over de stoep kan je eigenlijk niet lopen vanwege de gestalde brommers. Maar hier loopt ook bijna niemand, ze gaan meestal met de brommer of de fiets. Met z'n vieren op een brommer zie je regelmatig. Precies om 08.00 uur zit ik achter m'n bureau. De werktijden zijn hier van 08.00 – 12.00 en van 13.30 tot 17.30. In de pauze gaan sommige buiten eten andere eten meegebracht eten op. M'n plaats is midden in een grote kantoortuin met zeker 80 personen naast Minh. Een IT medewerker komt m'n PC inrichten en even later kan ik als visitor inloggen. Het eerste wat ik doe is m'n KPN mail via internet ophalen dat lukt nog niet zo omdat het inloggen in mijn KPN niet lukt en daar kan ik pas Webmail aanklikken. Als ik het later rechtstreeks probeer lukt het wel. De afstand tot Nederland voelt veel kleiner als ik de eerste Nederlandse mailtjes over m'n scherm zie rollen. Minh komt me een bordje vruchten aanbieden. De vrucht heeft een harde bast, lekker fris vruchtvlees en een grote pit. Overal op straat kan je ze kopen en je ziet ze ook aan de bomen hangen. Tegen 11.00 uur vertrekt iedereen omdat er een collega vandaag trouwt en ze op het diner zijn uitgenodigd. Voor m'n lunch is gezorgd en zal straks bezorgd worden. Maar even later komt Minh zeggen dat ik ook mee kan. Software Engineer Hien zal me achter op zijn brommer vervoeren. Weer dat fantastische verkeer en nu zit ik er echt letterlijk middenin. Even later botsen er twee brommers een beetje tegen elkaar waardoor een brommer met dame omvalt. Wij tikken er zachtjes tegenaan. Snel wordt dame en brommer weer overeind gebracht, geen gescheld en geen verwijten, het is all in the game en een ieder vervolgt z'n weg alsof er niets gebeurt is. Bij de verkeerslichten wordt aangeven hoeveel seconden het licht nog op groen of rood staat, ook handig. Bijna alle straten zijn eenrichtingsverkeer en dat maakt oriëntatie nog moeilijker omdat er nogal eens omgereden wordt. We feliciteren de bruid en bruidegom en hun familie. Het is te zien dat vooral de ouders vereerd zijn met mijn bezoek. Het diner wordt geserveerd in een enorme hal met zeker 300 gasten. Ik moet centraal tussen m'n “collega's” zitten naast m'n vervoerder en tegenover Minh en Hai de CEO (hoogste baas). Sommige eten al andere vertrekken al als er nog volop gegeten wordt. Er is eten in overvloed en het bier vloeit rijkelijk, de flessen Bia Hai Noi wordt continue lauw aangevoerd maar ook de ijsblokjes waarop e.e.a op temperatuur gebracht wordt. Er is ook muziek maar niet life en niet te hard. Er wordt continue met de glazen geproost en een de aanwezig CEO van VietSoftware International toost net zo vrolijk mee. Ook hier ben ik de enige westerling. Als we weer op kantoor zijn is de pauze nog niet om. Als het hier pauze is gaat het licht uit en gaan verschillende mensen achter zijn of haar bureau even slapen. Om 13.30 kraait er een haan als teken dat de pauze voorbij is. Het licht gaat dan weer aan en iedereen begint weer hard te werken. Er wordt hard gewerkt bijna niet gepraat en geen koffie op verzoek kan ik koffie krijgen, hier heerst geen Nederlandse koffie cultuur. Wel is er voldoende veilig gekoeld water beschikbaar uit dezelfde containers en tap als bij ons. Tegen halfzes laat ik de taxi bellen en omdat het nu niet regent is hij er weer zo. In het hotel stel ik m'n Laptop op een draadloos internet signaal is niet te vinden. Wel kan je beneden internetten. Zondag misschien want nu kan ik het overdag op het werk doen. Ik bereid m'n Homepage voor met de eerste foto's van de reis. Tegen hal f acht ga ik eens kijken waar ik wat kan eten. Op een hoek staan hele kleine stoeltjes en ga er toch maar op zitten en bestel een biertje. Engels kennen ze niet en ik zie iemand friet met wat vlees eten. Ik wijs dat aan. Even later wordt alleen friet gebracht ook al goed. Een toeristisch stel van mijn leeftijd vraagt of ze bij me mogen zitten. Geen bezwaar natuurlijk, het blijken Australiërs te zijn. Zij bestellen op goed geluk iets uit de Vietnamese kaart. We drinken bier samen en wisselen onze menu's uit. Als ik afreken blijken vier biertjes en een lekkere portie friet 1,5 Dollar te kosten. In Euro's is dat nog minder. Een biertje voor ongeveer een dubbeltje! Samen lopen we terug richting mijn hotel omdat zij ook die kant uit moeten. Ze trekken al vier weken door Vietnam en hebben dus de nodige reiservaringen. Hij koopt bij een fruitstalletje een bepaald soort vruchten. Zachte schil, lekker vruchtvlees en meerdere pitten. Omdat ik daar niet op verdacht ben en het vruchtvlees “glibberig” is slik ik per ongeluk een pit in. Ook stoppen we bij een stalletje met hele kleine bankjes waar je soort bowl kan kopen met allerlei stukjes fruit en flink wat ijsblokjes om e.e.a. te koelen. Hier kunnen sommige Vietnamees wel wat Engels en er wordt veel gelachen. Als ik alles wil afrekenen blijkt ene Hoe Sy Min dat al voor ons gedaan te hebben. Zij is uit Ho Chi Minh stad hier een jaar geleden komen wonen. Wat een gastvrijheid hier en wat een vriendelijkheid. Ik nodig ze nog uit om op m'n kamer vanuit de Mini Bar een pilsje te drinken. Maar het is hun laatste dag en hebben dus morgen een lange reis voor de boeg en gaan hun weegs. Good bye en Good luck. Weer is er een fantastische dag voorbij.

Donderdag 25 juli

Omdat ik de airco afstandsbediening beter heb gebruikt is de kamer koeler en heb ik goed en (te) lang geslapen om 08.20 word ik wakker en om 09.15 zit ik pas weer achter mijn bureau. Geen probleem als vrijwilliger mag en moet ik mijn eigen tijden bepalen vinden ze. Gisteren heb ik de PUM vertegenwoordiger in Hanoi die bij de ambassade werkt een mailtje gestuurd om een afspraak met hem te maken. Er is nu antwoord. Hij verwacht mij rond 18.00 in Jaspas 4/f Hanoi Towers aan de Hai Ba Trung street. Lucy vraagt wat ik voor de lunch wil eten en laat me een afhaal Italiaan keuze lijst met foto's zien. Ik kies voor een salade, Spaghetti Carbonare en een Tonic. Eigenlijk moet het eten om 10.00 al besteld zijn wil het er om 12.00 zijn. En omdat het door het verlate bestellen wat later zal komen komt Lucy met een doosje gebakjes met het formaat van een Petit Four zodat ik m'n ergste honger wat kan stillen. Ondertussen probeer ik m'n foto's vanuit m'n USB Orange card te uploaden naar m'n Homepage, maar dat lukt niet. Hier is het uploaden per default geblokkeerd maar de IT man zal er aan werken en zal speciaal voor mij e.e.a. van de beveiliging open zetten. Het zal echter pas vanaf morgen z'n effect hebben. Als de lunch om 12.45 gebracht wordt smaakt het me weer prima. Op een bepaald moment vraagt Lucy van de Administratie of ik even mee wil komen. Het blijkt dat ze me een enveloppe met inhoud wil geven. Ik aarzel want in de Code of Conduct van PUM worden daar regels aan gesteld. Het is echter bedoeld om 's avonds van te eten en ik moet de bonnetjes bewaren. Dat verandert de zaak en aanvaard de enveloppe. In het hotel terug vraag ik naar m'n was die ik vanmorgen heb ingeleverd. Er wordt me en pakketje overhandigt met de was die er keurig en weer helemaal wit en fris uit ziet. Er hangt reclame in de hal voor toeristische uitstapjes. Voor 28 Dollar ben je van 08.00 tot 17.30 onder de pannen inclusief eten, een gids en een bezoek aan de beroemde water puppet show. Ik teken hier voor zaterdag op in. Als ik op de hotelkamer kom en de enveloppe open blijkt dat met wat ik al gewisseld had nu een Vietnamese miljonair ben. Maar dan ben je al snel met de koers van 16000 Dong voor 1 Dollar. Ik knap me weer en beetje op en besluit met een taxi naar een lux restaurant te gaan. Aan het personeel vraag ik waar ik goed kan eten. Een mannelijke medewerker heeft in een bepaald restaurant gewerkt en beveelt met het Old Hanoi Restaurant aan. Ik zie wel en vraag of ze een taxi voor me willen bellen. Een taxi is er weer zo, is klein en heef geen airco. Maar het is door de regen niet zo warm meer en kan het raampje open. Er wordt een vaste prijs van 30.000 Dong afgesproken. De teller gaat niet maar verdwijnt onder een krant. Volgens mij rijdt hij niet de kortste weg maar voor een vaste prijs maakt dat niet uit en ik moet het gevoel hebben dat ik waar voor m'n geld krijg. Het restaurant ziet er keurig uit met airco en behoorlijke stoelen. Er zitten nog weinig mensen maar dat verandert snel. Het ene groepje met of zonder gids en stelletjes komen binnen en is de zaak zo bijna vol. Met een Engels menu gaat het kiezen makkelijk maar wat ik vooraf willen blijkt niet beschikbaar en er wordt een alternatief voorstel gedaan. Als het gebracht wordt ziet het er ook mooi uit en smaakt weer prima met een Bia Hai Noi biertje. Eigenlijk wilde ik een witte wijn drinken maar die kon alleen per fles besteld worden, dan maar een biertje. Ik vraag weer mes en vork maar zie dat bijna alle toeristen de stokjes al aardig te pakken hebben. Ik probeer het maar weer eens en warempel het lukt al aardig met de kleine loempiaatjes gevuld met speciale vulling. Als ik echt kan knijpen maar later met een rijstgerecht stap ik maar weer over op mes en vork. Het toetje wordt zoete maïs in een sapje, ook niet verkeerd. Na ongeveer twee uur rustig gezeten te hebben en bijna niet te praten vraag ik de rekening en laat m'n taxi bellen die me ook gebracht had. Na 172.000 Dong en wat fooi voor het eten ben ik weer tevreden en voldaan. Als m'n taxi komt ben ik zo weer bij m'n hotel, het moet ook te lopen zijn. Als ik hem weer 30.00 Dong geef kijkt hij een beetje verbaast. De 30.000 was kennelijk voor een retourtje. Ik gun het het manneke echter van harte. Ik word gevraagd het travel ticket te tekenen wat het hotel personeel inmiddels heeft ingevuld en krijg een kopie mee. Ik begin nu het verslag in de computer in te tikken en zal ook wat ik al aan het papier heb toevertrouwt stukje bij beetje overtikken.

Vrijdag 27 juli 2007

Vanmorgen word ik mooi om 7 uur wakker. Als ik zit te ontbijten hoor ik Vlaams praten. Een Belgisch jong stel komt binnen. Voor het eerst praat ik, los van telefoontjes met Ineke, weer eens Nederlands en dat vind ik best prettig. Om 08.45 valt de stroom even uit. Niet lang maar de computers moeten weer opgestart worden. M'n werk had ik net van tevoren op tijd opgeslagen. Wel iets om rekening te houden dat dit weer kan gebeuren. Vandaag is het oorlogsslachtoffer memorial day. Veel activiteiten onderweg vanuit de taxi gezien op de grote pleinen en bij de monumenten. Veel uniformen. Vietnam is een communistisch land en dat valt je nu goed op. Helaas moet ik werken want er is ook veel hoempapa muziek te horen. Als ik een tijdje achter m’n bureau zit en net bezig ben een E-mail naar het thuisfront opstellen valt de stroom weer uit. Hij is zo weer terug maar de computers starten opnieuw op en m’n E-mail is verloren. Later lukt het toch om weer een E-mail met beperktere tekst te sturen.

Na nog wat instellingsveranderingen op m'n PC door de IT man begint ook het uploaden naar m’n Homepage te werken al gaat het met hort en stoten. Ik zal ik de filmpjes voorlopig weglaten. Vandaag word ik weer voor een gezamenlijke lunch uitgenodigd, we zijn nu met z’n vijven. Het eten is weer fantastisch en ik steel de show door nu behoorlijk goed met m’n stokjes te eten. Ik had goed geoefend en al doende leert men.

2 uur later zitten we weer achter onze bureaus. Het blijkt dat men hier zaterdagmorgen ook werkt maar ja ik heb mijn Hanoi tour geboekt en houdt de Nederlandse CAO maar aan. Geen probleem.

Op de hotelkamer pak ik een biertje en zet m'n Laptop weer aan. En begin vanaf de eerste dag het verhaal dat ik inmiddels geschreven had over te tikken. Tegen 20.00 besluit ik de omgeving wat verder te verkennen en echt honger heb ik niet. Ik kom langs de bekende bakker en koop toch maar een koek die er goed uit ziet. Hij smaakt als een kruising tussen een gevulde koek en een kokoskoek geen verkeerde keuze. Als ik verder loop begint het te spatten en dat kan opeens heel hard gaan en besluit ik weer terug richting het hotel te gaan. Maar het is alweer droog en ik loop door de andere kant op. Plotseling kom ik langs een leuk restaurantje loop even door en besluit toch maar even iets te drinken en te eten. Het is er behoorlijk druk en ik bestel saté in drie smaken. Je krijgt er altijd iets bij en gebruik uitsluitend te stokjes en laat het gewone bestek wat ze me gegeven hebben gewoon liggen. Even later is het restaurant opeens helemaal leeg en blijf ik achter met 5 personeelsleden. Op de menu kaart had ik ook calamaris (inktvis) gezien en bestel dat ook nog maar. Een serveerster vraagt of ze bij me kan komen zitten en ik heb geen bezwaar. Ze heeft wat Engels op school geleerd en doet goed haar best. We praten over waarom ik hier ben en waar mijn vrouw nu is en over de kleinkinderen. Het is ongelofelijk hoe snel je je in zo'n land kan aanpassen. Allen het verkeer blijft me verbazen. Jochies zo oud als Luc staan tussen papa en mama op de buggy van de scooter. Soms zitten ze er met z'n vieren op het gemiddelde is zeker twee. Als ik weer naar het hotel loop is er ergens een telefoon of elektriciteitskabel stuk getrokken die hier in grote bundels langs en over de weg hangen. In het hotel word ik als een oude bekende begroet en wordt er twee keer aan herinnerd dat ik om 08.00 klaar moet staan voor de City tour. Ze hebben daar natuurlijk slechte ervaringen mee gehad. Ik zeg dat m'n telefoon alarm al op 07.00 sta en tegen half acht wil ontbijten. Het is 21.30 en ik wil eigenlijk nog even bellen maar het is thuis 17.40 en Ineke is dus niet thuis en dan snel onder m'n laken. Dekens liggen niet op het bed. Ik bel de Laan van Tolkien en krijg Ankie en lieve Luc. Hij zegt: ik ben hier en ik zeg ik ben heel ver weg en ze eten hier met stokjes. Mama fluistert Luc in net als bij de Chinees en dan weet Luc het. Ik beloof er een paar mee te nemen.

Zaterdag 28 juli 2007

Gisteravond voor de zekerheid dus m'n GSM wekker op 07.00 gezet. Maar het is niet nodig en ik word op tijd wakker en neem uitgebreid een bad. Het duurt lang voor het bad vol genoeg is maar ik heb de tijd. Als ik zit te ontbijten om er twee (zuid) Duist sprekende dames bij me aan tafel zitten. Ik vraag of ze uit Zwitserland of Duitsland komen het blijkt toch Duitsland te zijn. Het zijn twee backpackers op leeftijd, het enig wat ze bij zich is een rugzak p.p. Ze gaan op eigen gelegenheid Hanoi verkennen maar overnachten wel nog in dit hotel wat ze gisteren dan geboekt hebben voor een paar dagen. Volgens mij is de hotel elke dag vol met backpackers maar meestal veel jonger. Als ik buiten op het ingangsstoepje ga zitten wachten op de Citybus zit er al een stel te wachten. Zij wachten op een bus van half acht die er vijf voor acht nog niet is. Het blijken Nederlanders te zijn, wel weer even fijn om gewoon Nederlands te kunnen spreken. Hij gaat wel even bij de balie van het hotel vragen of alles wel in order is. Geen zorgen maken de bus komt echt wel. Iedere hotelopsstapplaats heeft natuurlijk dezelfde tijd op z'n travel ticket en als je de laatste ben moet je natuurlijk even wachten. Als zij met hun bus vertrokken zijn blijkt er een dame voor dezelfde Tour als ik zitten wachten. Het is een onderwijzeres uit de USA. Ze zit even zonder werk en packpacked nu Zuidoost Azië door. Als onze bus met chauffeur en gids komt is de bus al gevuld met nog een Engelsman, een Maleisische familie: mama, papa, kindje van ongeveer 4 en opa en oma en een paar\ Vietnamezen. Het eerste gaan we naar het Ho Chi Minh Mausoleum. Waarschijnlijk omdat het zaterdag is staat er een enorme rij te wachten om binnen te komen waar de Efteling jaloers op zou zijn. Ho Chi Minh wordt na overleg maar overgeslagen het is voor de Vietnamese ook veel interessanter om hun held min of meer opgebaard te zien liggen. Ui alle delen van Vietnam komen ze hier speciaal naar toe. We gaan een pagode bezoeken en ook een tempel. Daarna is het lunchen. We zitten nu op de grond te eten met de schoenen uit. Gelukkig heb ik steuntje in m'n rug dus het gaat best. Aan de “tafel” naast zit de chauffeur en de gids en ik heb een eigen tafel. De rest van de groep zit aan “tafels” waar je echt in kleermakerszit moet zitten. Ik kan ze nog naast de lage “tafel strekken. Ook hier smaakt het weer uitstekend, ik houdt echt van dit voedsel. Ik gebruik weer de stokjes en laat het bestek ingepakt. Na het eten bezoeken we nog een soort volkeren museum met binnen en buiten deel en nog een tempel die je bereikt over het beroemde rode bruggetje van het Hoan Kiem lake. De Engelsman krijgt zo'n typisch Vietnamese draaggeval over z'n schouders met bananen aan de ene kant en iets anders aan de andere kant en een Vietnamese hoed op. Ik maak met mijn fototoestel een foto van hem en dan hij van mij. Dit blijkt een Dollar per foto te moeten kosten. Ik geef twee Euro en krijg er een tros banen bij die best lekker smaken. Ik geef snel een rondje bananen weg op mijn vracht wat te verlichten. Ook heb ik drie setjes kaarten gekocht waar ik er enkele van naar de familie wil sturen. Op zondag als ik een rustdag neem wil ik die schrijven en versturen. Ik blijk de enige voor de waterpoppen show te zijn de meesten hebben die al gezien en de tour zonder genomen. Met een ticket in m'n hand word ik bij de Puppetshow afgezet over de terugreis naar het hotel wordt niet gesproken. Als ik hier de gids op aanspreek blijkt het maar 600 meter lopen naar m'n hotel te zijn. Ik had inmiddels als een stadsplattegrond gekocht, dus moet dat lukken. Ik had al gehoord dat je heel krap zit en inderdaad heel krap m'n knieën kunnen echt niet rechtstreeks, gelukkig zit ik op de eerste stoel naast de trap en ga maar op de trap zitten. Ik krijg echter snel een flinke klapstoel aangeboden. Het is echt een leuke show. Poppen, vissen en draken gaan op de maat van de muziek over het water. Ook spuiten de vissen met water en de draken met vuur. Aan het einde komen 7 mensen in lieslaarzen achter het gordijn vandaan en krijgen hun wel verdiende applaus. Je moet het in het echt of op de film gezien hebben om te weten wat het is. Heel knap. Het terug lopen gaat prima, alleen was me vandaag al opgevallen dat omdat ik nu meer als toerist gekleed ben met korte broek, kleurig shirt en geen lange broek met wit overhemd met korte mouwen ik veel meer aangesproken wordt door mensen die me wat willen verkopen of op de brommer mee willen nemen of in zo'n riksja. Omdat ik een beetje gewond ben aan m'n duim na het openen van een wat onwillige toiletsluiting vraag ik aan de receptie om een pleister die hebben ze niet. Maar ik wordt snel achter op de brommer naar de apotheek gebracht de pleisters worden door het hotel betaald. Wat een goede service. Bij het museum waar het gebeurd was had ik bij Security wat verband gaasjes gekregen en met een elastiekje van de receptie wordt het om m'n duim gehouden. Van een first aid kit hebben ze hier nog niet gehoor, ook niet in het taxi busje. M'n mini bar is wat bier betreft leeg, maar door het personeel wordt snel aanvulling gedaan vanuit een mini bar van een andere kamer, die met warm bier weer bijgevuld wordt. Maar hopen dat mensen van die kamer die niet te snel thuiskomen. Tenminste als de kamer in gebruik is. Maar dat zal wel want het is hier elke dag druk en veel kamers hebben ze niet. Om de gekochte kaart heb ik de straat opgezocht waar ik maandag om 18.00 te ontmoeting heb met de Locale PUM vertegenwoordiger die hier bij de Nederlands ambassade werk. Het lijkt richting het restaurant dat ik gepland heb dan rechtdoor en dan zou je de straat vanzelf kruisen. Na het weer lekkere eten en heerlijk koffie ga ik op weg. Het lukt echter niet om de juiste straat te vinden en de grote kaart heb ik niet meegenomen. Trouwens als je daar maar even in kijkt heb je zo een stel brommers en riksja's om je heen die je wel even naar het juiste adres brengen. Ik besluit terug te lopen en zie snel dat ik ergens verkeerd ben gelopen. Alles lijkt hier op elkaar en je hebt bijna geen vaste oriëntatie punten. Als ik op het kaartje van het hotel kijk waar ook een paar straten op staan heb ik meteen een riksja bij me staan. Dat moet ik natuurlijk ook meemaken en dit is uitgelezen gelegenheid. Als ik vraag how much laat hij me 20.000 dong zien. Ik ga akkoord maar vraag wel of hij kan wisselen van 50.000. Het lijkt zo te zijn. Ik stap in en we rijden een paar hoeken om en zie dat we dan langs m'n bekende restaurant komen. Als we bij het hotel komen pak ik m'n 50.000 en houd het stevig vast. Aarzelend begint hij me 10.000 terug te geven en ik zich more. Er komt nog een briefje van 10.000 te voorschijn. Meer zit er naast een paar briefjes van 1000 niet in z'n portemonnee. Hij heeft vast nog wel ergens anders geld. Maar van twee kwartjes mag ik natuurlijk niet wakker liggen. Afijn zo'n wiebelend ritje heb ik ook weer eens meegemaakt.

Ik kijk het een en ander op de kaart nog eens na. Het blijkt de de Hang Dieu straat van uit het hotel linksaf overgaat in de Hang Da straat en rechtsaf in de Hang Ga straat. Dus had ik vanaf het Hotel op huisnummer 31 linksaf gemoeten naar de Hang Da straat i.p.v rechtsaf naar de Hang Ga straat. Het scheelt maar een lettertje. Morgen ga ik het nog eens proberen zodat ik maandag zeker meteen weet te vinden.

Zondag 29 juli 2007

Vanmorgen tegen negen uur opgestaan als ik ga ontbijten zit er niemand meer. Ik laat me even aan de ontbijttafel en het buffet op de foto zetten door een personeelslid Vanwege de vele toeristen kennen ze volgens mij elk type digitale camera. De gebakken eieren zijn inmiddels koud en de jus is inmiddels warm. De eieren smaken er niet minder om, de jus wat minder. Op de kamer kijk ik nog eens goed naar de afstandsbediening van de Airco en kan een dekseltje openen zodat er meer functies beschikbaar komen. Zoals temperatuur, fan stand en een auto fan stand. De fan maakt meteen al minder lawaai en als er meer gekoeld moet worden zal hij harder blazen en zo hoort het ook. Ik begin met het uitzoeken van de ansichtkaarten, ik heb er dertig op straat gekocht. Ze gooien je hier dood met die setjes. Leuk om er een aantal weg te sturen maar ook leuk om er een aantal te houden. Ik stuur een kaart naar Luc, Ineke, Ma de Groot en de tweede generatie de Ruyters. Ik zoek kaarten uit waar ik iets passend bij de personen en de kaart kan schrijven. M'n adres lijst kan ik niet zo gauw vinden maar geen noot het NAW bestand staat in de Laptop. Straks moet ik nog ergens postzegels kopen en ze in een brievenbus deponeren. Ik ben benieuwd of ze aankomen en wanneer. Terwijl ik zit te typen wordt m'n was gebracht. De overhemden hangen keurig op hangertjes. Ik begin het hotel steeds beter te vinden. Ze spreekt geen enkel woord Engels en met gebaren probeer ik duidelijk te maken dat m'n kamer opgeruimde kan worden omdat ik vandaag niet zoveel weg ben. Morgen maar weer eens nieuwe was inleveren. Er staat op de kamer een mandje met het kamer nummer. Misschien moet ik daar de was gewoon indoen. Als m'n kamer door twee personen gedaan is geef ik ze allebei een Delfts blauwe klompen sleutelhanger. Cadeautjes worden hier met twee open handen en een buiginkje in ontvangst genomen. Ik knik driftig mee. Sommige gewoontes neem je snel gevoelsmatig over. Net zoals er bij het eten beschaafd en zachtjes gesmakt wordt als iets lekker is. Net als bij wijn proeven waarbij de wijn door je mond laat rollen versterkt dit de smaak is mijn ervaring. Elke dag wordt m'n bovenlaken verschoond en ligt dan als gesteven pakketjes op m'n bed. Nu draperen ze het laken al helemaal over m'n bed. Ook het onderlaken wordt zo niet dagelijks maar regelmatig verschoond het ligt er altijd kreukvrij bij. De airco doet het prima en het is goed toeven op m'n hotelkamer. Alleen moet ik straks uit om de ansichten verstuurd te krijgen en nog wat te eten. Ik vraag aan de hotel balie medewerkers waar het postkantoor is en hoor dat het in de buurt van waterpoppen show is bij het meer en die week inmiddels te vinden. Er zijn altijd twee mensen aanwezig maar ook wel eens vier. Net als overal is er volop personeel aanwezig. Lijkt me een erfstuk van het communistisch systeem het werk wordt gewoon over alle mensen verdeeld zo heb je nooit werkloosheid, maar precies weet ik dat natuurlijk niet. Daar kan ik het met de locale PUM medewerker morgen eens hebben. Ik vraag dat liever niet aan mensen waar ik mee werk.

Maar eerst ga ik de Hanoi Tower weer zoeken aan de Hai Da Trung street. Ik loop nu de goede kan op en zie hem even later hoog boven de huizen uitreizen. Er zijn drie ingangen en bij de linker ingang wordt de bar / restaurant waar ik morgenavond moet zijn al aangegeven. Nu neem ik de rechter ingang en kom via een enorme hal kom ik in een meer westers georiënteerd restaurant in dit gebouw komen alle zaken mensen kennelijk samen. Ik ben iets de toeristisch gekleed maar wordt van harte uitgenodigd om binnen te komen. Ik bestel stokbrood met salade en een lemon jus. De twee baguettes zijn nog warm en goed belegd met kaas, tomaten en verschillende soorten vlees. De salade is ook prima. Nu moet ik weer wennen aan een mes en vork want hier worden geen stokjes verstrekt en met mes en vork eet de stukjes uit de salade niet echt handig. Ik reken af en vervolg m'n weg naar het postkantoor. Toch raak ik weer even de weg kwijt maar een paar jonge Amerikanen helpen me weer snel op weg. Via een omweg bereik ik dus het meer en het waterpoppen theater. Ik loop nog even door en vraag dan naar het postkantoor. Ik sta er al recht tegenover maar het ziet er natuurlijk heel anders uit dan bij ons. Wel staat er Post Office duidelijk aangeven. Voor 40.000 Dong koop ik 10 mooie postzegels. Samen me de dienstdoende ambtenaar plakken we ze twee aan twee op de kaarten. Buiten moet ik ze posten. De brievenbus is wat verstopt achter de gestalde brommers. De kaarten vallen in de gleuf International and Locally en m'n missie is volbracht. Via de mij nu bekende route waar ik ook al een beetje straatnamen van heb geleerd bereik ik nu snel het hotel. Het hotel ligt inderdaad heel mooi centraal. Bang om te verdwalen ben ik niet want als het nodig is heb je zo een brommer taxi, een riksja of echte taxi tot je beschikbaar en voor een paar dollars ben je dan ook zo weer thuis. Door de warmte ben ik behoorlijk bezweet en neem dus lekker een douche en een schoon overhemd. Morgen zal ik weer een wasje aanleveren. De kamer is nog lekker koel, de airco heeft al lang achter elkaar kunnen draaien en dan koelen de muren en de vloeren ook af en houden de kou als een buffer wat vast. Ik neem een sinas uit de Mini Bar want vandaag houd ik m'n gebruikelijk balans dag zonder alcohol en een fanta'tje smaakt ook goed.

Ik moet vanavond of morgen wel vragen om de Mini Bar bij te vullen. Eigenlijk moet ik straks nog wat gaan eten maar heb eigenlijk niet veel zin. Ik voel me nu lekker fris bij een goede kamer temperatuur en buiten is het natuurlijk warm. Ik zou ook m'n E-mail beneden kunnen checken maar daar is het ook warm en m'n ogen zijn al een beetje moe van het tikken. Ik eet nog maar een banaantje uit m'n voorraad.

Maandag 30 juli 2007

Vandaag alweer aan m’n tweede week begonnen. Het ontbijt is iets aangepast. Mihoen is beschikbaar en wat andere fruitsoorten. Om kwart voor acht ben ik al bij VSII en ga nog even bij het prachtige meer zitten wat hier achter ligt. Het is net nog niet te warm. Om half vijf ga ik hun GWO (Groeps Werk Overleg) bijwonen die vandaag dan in het Engels gedaan zal worden. Anders heb ik er helemaal niets aan en ik wil toch iets van hun vergader cultuur proeven.

De lunch Spaghetti Bolognaise en Caesar salade is ook weer uitstekend. Straks laat ik me rechtstreeks bij de Hanoi Towers afzetten door m’n Taxi en dan kan ik 18.00 wel halen.

Plotseling komt er dame binnen en die begint een verhaal voor te lezen in het Vietnamees. Ik begrijp er natuurlijk niets van. Het blijkt een officiële mededeling van de regering te zijn dat er in augustus een benefiet concert georganiseerd wordt voor oorlogsslachtoffers.

Plotseling staat er filmploeg van een man en een dame in de kantoortuin en beginnen te filmen. Het blijkt dat de regering bezig is een promotie film voor Vietnam te maken. En VSII is daar o.a. voor uitgekozen. Nimh en ik zijn net in gesprek en er wordt driftig gefilmd. Ik ben benieuwd daar ooit nog iets van terug te zien. Om halfzes ga ik mee naar de Operational Review Meeting voorgezet de Hai de CEO. Vandaag wordt de vergadering speciaal in het Engels gehouden zodat ik er ook nog iets aan heb. Op tafel staat fruit en snoepjes. Heel interessant om zo’n vergadering bij te wonen. Nu is het een bedrijf van 120 man in 2010 willen ze 1800 mensen in dienst hebben. De meeste durven niets hierover te vragen Alleen Minh stelt goede vragen over vertrekkende mensen en werving. Ze krijgt een uitgebreid antwoord zoals dat in Nederland ook zou gebeuren waar je eigenlijk niet veel mee kunt. Ik ga toch wat aanbevelingen over binding en Recruitment in m’n report opnemen. Vanwege m’n afspraak om 18.00 met Adrie van Gelderen verlaat ik voortijdig helaas de vergadering. Als ik de bar op de 4^e etage aankoop wordt ik joviaal in het Engels begroet ben ik even verward. Are you Adrie. O ja ik kan natuurlijk nu Nederlands praten. Hij is zo gewend hier Engels te praten met al die zakenlui die hier samenkomen. Het is een aardige vent met een eigen bedrijf hier en is in Heerhugowaard geboren. Noord-Hollanders onder elkaar. Helaas is hij voor kanker onder behandeling maar doet daar nog al luchtig over. Even later lucht hij toch even z’n hart. Over een maand gaat hij terug naar Nederland terwijl hij via wat omzwervingen zoals Hong Kong hier al heel lang woont. Ik drink een prima witte wijn en er wordt door het personeel een snack aangeboden. Je kijk uit op het buiten zwembad van de appartementen op de 4^e etage!. Adrie verontschuldigd zich dat hij niet bij m’n aankomst op het vliegveld kon zijn. Hij belooft om heel binnenkort even bij VSII langs te komen om ook weer eens een praatje met Hai de CEO te maken. Hij heeft al gegeten en na 3 glazen witte wijn nemen we afscheid. Ik loop terug naar het hotel zet m’n koffer op de kamer en ga rechtsaf op weg naar een restaurant. Nog voor ik bij het mij zo bekende restaurantje aankom zie ik donker paadje met een bord dat naar een restaurant wijst. Ik word van harte uitgenodigd maar vraag of ze airco hebben. Yes sir. Via het gangetje en een trap kom ik in een soort karoke café/restaurant met een Piet Spitters uitstraling vanwege de gekleurde lampjes. Enthousiast word ik ontvangen door 2 vrouwelijk en 2 mannelijke personeelsleden. Het is er goed gekoeld bijna koud. Het is een restaurant met Italiaans/Vietnamese keuken. Ik bestel een tonijn salade en een risotto. Beide zijn groot en van uitstekende kwaliteit. Een van hen Vinh genaamd heeft 4 jaar in Koblenz gewekt en kan aardig wat Duits. Onze conversatie verhoogt de stemming en ik krijg gratis e.e.a. fraai mix drankje aangeboden. Ik beloof nog eens terug te komen.

Dinsdag 31 juli

Om eens word ik wakker omdat de airco stilvalt. Wat een rust. De spanning blijkt uitgevallen te zijn. ’s Morgens wacht ik met opstaan tot er voldoende licht van buiten binnen komt. Er is wel warm water zodat ik in de schemering toch kan douchen. Voordat ik naar beneden ga is de spanning weer terug. Beneden zijn er een aantal Italianen aanwezig. De lekkere Mihoen is er echter niet meer. Vandaag heb ik Lasagne besteld en Lucy heeft weer iets extra besteld omdat ze altijd bang is dat ik er te weinig aan heb. Stokbrood geroosterd met olijfolie dus ook weer lekker. Vandaag is internet zo langzaam dat het me nog niet gelukt is om maar een mailtje binnen te krijgen. Wel ben ik na een hele lange wachttijd wel ingelogd. ’s Middags wordt het weer even door IT man opgelost. Opeens bedenk ik dat ik m’n pillen ben vergeten, waarschijnlijk door de stroomuitval vanmorgen. Slik m’n pillen en wil er zo’n olijfolie stokbroodje bij eten. Omdat het zoveel had ik er nog wat in een doosje bewaard. Nu lopen er hier de hele dag hele kleine mieren over je bureau en die houden kennelijk ook van dat soort brood er zitten er honderden in het doosjes. Het doosje belandt in de vuilnisbak. s Avonds na het eten lopen ik nog even voorbij het hotel het is nog vroeg en niet al te warm. Bij het theater waar ik m’n eerste avond ben geweest is het een enorme drukte. Er staat een grote auto van Hanoi Radio / TV voor de deur. Het aangrenzende marktplein staat volgepakt met brommers. Ik probeer bij omstanders aan ter weet te komen wat er aan de hand is. Dat lukt niet maar ik wil toch nog even terug naar het hotel om m’n foto toestel te halen en vraag het daar. Het blijkt om een begrafenis te gaan. Ik film wat en neem een paar foto’s. Ook koop ik bij een dametje op de fiets iets voor Luc. Het moet nog wel heel overkomen.

Woensdag 1 augustus

Vanmorgen waren er twee Amerikanen bij het ontbijten en vroegen me waar ze de USA konden bellen. Ik heb ze het postkantoor bij het meer en de waterpoppen show aangeraden. Omdat de voorgebakken eieren op zijn krijg ik twee gebakken eieren aan tafel geserveerd. Voor het eerste hadden we in de lange straat waar VSII ook aan ligt file. Ik had die laatste halve km ook wel kunnen lopen. Maar het was ook wel leuk om te zien hoe dat hier met een file gaat. Om de 100 meter staan er agenten min of meer midden in de straat. Ze hebben verschillende gekleurde uniformen aan. De brommers proberen zich overal tussen door de wurmen of gaan over de stoep als dat mogelijk is. Plotseling schampt de spiegel van m’n taxi langs een ander auto en laat een zwarte streep achter. Niemand die daar hier van wakker ligt. Er zijn belangrijkere dingen om je druk te maken. Wat verlaat zit ik 08.30 achter m’n bureau. Men gaat akkoord dat ik morgen m’n bezoek afsluit om vrijdag een toeristische tip te doen buiten Hanoi. Ik geef in vergaderzaal twee voor een man of zeven een presentatie over m’n rapport. Ook de CEO en de HR manager zijn daar bij aanwezig. Ik krijg applaus en daar zijn ze hier niet zo scheutig mee. Ook heeft men het evaluatie formulier ingevuld. Ik kan tevreden zijn, op alle punten die op mijn performance slaan krijg ik een excellent. Het is ook een rapport van bijna 20 bladzijde geworden. Ze zijn vol lof. Zelf ben ik ook verbaasd wat je in zo’n korte periode kunt bereiken. Je opereert eigenlijk als een zelfstandige ondernemer zonder beperkende regels van boven. I dit it may way and succeeded. Nu maar weer gauw naar huis zaterdag.

’s Avonds wilde ik naar het Piet Spitters restaurant maar het blijkt gesloten. Na wat straatjes afgelopen te hebben vind ik leuk restaurant. Ik ga aan een tafel te zitten naast zoals zal blijken een Nederlands stel. Deze keer wordt m’n vis gerecht aan tafel bereid de groente wordt er bij gewokt. Smaakte weer geweldig en ook de eenvoudige salade die ik er bij besteld had was heel lekker. Na het eten kom ik in gesprek met de Nederlanders, achter hun tafel zit nog een Nederlandse dame met zoon(tje). Het blijkt dat ze met een Nederlandse groepsreis mee zijn die vier land aandoen waaronder Vietnam. Het wordt weer een geanimeerd gesprek. Bij het afrekenen vraag ik of ik twee eetstokjes mee mag nemen voor m’n kleinzoon. Natuurlijk mag dat. Ze zijn van een mooie houtsoort gemaakt. In het hotel zet ik de TV aan. Er is in mijn smaak best veel muziek te horen en te zien op TV. Er is nu zelfs zangles voor een klein kinderkoortje op TV. De noten worden keurig in beeld gebracht. Ik kan me helemaal uitleven. Alleen is de tekst in een schrift wat ik niet kan lezen. Het ziet er ook niet als Chinees of Japans uit. Dan maar op pa, pa pa of la, la la. Later maar eens op internet hierover gaan snuffelen.

Donderdag 2 augustus 2007

Als ik 10.30 m’n lunch bij Lucy wil bestellen zegt ze dat het niet nodig omdat er al iets geregeld is.

Om 12.00 uur vertrekken we met twee taxi's en 10 man op weg naar een restaurant. Elk restaurant is anders, hier word je ontvangen door twee dames in prachtige kleding waarmee ik op de foto moet. En ook hier wil iedereen met te veel laten eten. Ik ben benieuwd wat de eetmevrouw (Luc’s zijn woord voor diëtiste) hiervan vindt. De CEO houdt een toespraakje en krijg ik een groot cadeau aangeboden wat een schilderij in een mooie lijst van het leven in Hanoi uitbeeld. Ik hoop dat ik het in m’n koffer krijg. Ineke moet maar bepalen waar het komt te hangen.

Als het tegen halfzes loopt ga ik samen met Minh een afscheidsrondje lopen, iedereen waar ik iets mee te maken heb gehad geef ik een hand. Ten slotte ga ik midden in de kantoortuin staan en zeg:

I like to thank everybody for the nice cooperation, wish you good luck and maybe we see each other sometime again. Bye bye.

Op de hotelkamer begin ik mijn koffer in te pakken en ondanks het schilderij krijg ik alles er in, ook de boeken die ik op de heenreis in handbagage bij me had.

Ik ga weer eten in de Hang Dieu waar ik al twee keer had gegeten. Als ik zit te eten wordt er nog een kommetje met soep bij me gezet. Met mijn stokjes vis ik er een lekkere garnaal uit. Dan blijkt dat het niet voor mij bestemd was en wordt het snel weer weggehaald en op een andere tefel weer neer gezet.

Vrijdag 3 augustus 2007.

Om 07.45 zou ik opgehaald worden voor mijn dagtrip buiten Hanoi. Buiten zit ik te wachten met een stel Nederlanders die met een andere trip meegaan. Ik vraag of ze een foto van me willen maken voor het hotel. Terwijl ze midden op straat snel een foto maakt rijden de brommertjes voor en achter haar langs. Het wordt 08.15. In de bus zijn al een Noor, twee Israëlische dames en een Maleisische familie. We halen nog een stel Fransen op en zijn compleet. We moet ruim 100 km rijden en gaan over de Highway. Wat heet Highway, auto’s bussen, vrachtauto’s, fietsen en weer die brommers soms helemaal volgeladen. Regelmatig zie je brommers met drie fusten bier achterop. Onderweg maken we sanitaire stop en kunnen er nog wat inkopen gedaan worden. Hier vind ik de Kimono waar Ineke om gevraagd heeft. In de bergen bye Kua Lo bezoeken we twee tempels. Als we later bij de rivier in Lom Bac waar we gaan roeien zitten te lunchen, begint het ontzettend te regenen. Iedereen gaat met de regenjassen de roeibootjes in. We kunnen dat prachtig zien van uit het restaurant op de eerste etage. Als we uitgegeten zijn is het weer helemaal droog en schijnt de zon. Er gaan twee personen in een roeiboot. De Noor en ik in één boot samen met een jonge roeier en een peddelaarster op leeftijd. We gaan een paar km stroomopwaarts de rivier op. Er schiet een Ijsvogel voorbij, verder heb ik weinig vogels gezien. Drie keer waren we onder een grot door, de temperatuur is heerlijk op het water en ik geniet van de rust die hier heerst. Voor en achter ons zijn zeker zo’n honderd bootjes op de heen en op de terugweg. Ook veel bootje met handelswaar zoals fruit e.d. Terug gaat natuurlijk veel sneller omdat we de dan stroomafwaarts gaan. Halverwege de terugvaart komt de handel te voorschijn. Lakens met borduursels van mevrouw zelf. Voor 10 Euro koop ik een tafelkleed met een placemats set. Na twee uur roeien zijn we weer terug. We wachten tot we weer kompleet zijn en aanvaarden de terug rit. In de stad is het heel druk en chaotisch met het verkeer maar niet gevaarlijk. Op de snelweg wel. Er wordt ingehaald waar het echt niet kan. Toch val ik in slaap en wordt ruw gewekt door een krassend en krakend geluid. Een vrachtauto heeft onze rechter spiegel er afgereden. Wie schuld heeft weet ik niet omdat ik sliep. Gestopt worden er niet, iedereen rijdt gewoon door alsof er niets gebeurt is. Verder word ik veilig bij mijn hotel afgezet. Ik besluit beneden in de Hanoi Towers een kleinigheid te gaan eten. Het wordt een Croque Madame, een tosti met een spiegelei erop. Ik wilde een kleinigheid, maar hier krijg ik ook nog frietjes en wat salade bij.

Zaterdag 4 augustus 2007.

Met Minh en Hai had ik afgesproken dat ze me rond 11.00 bij het hotel op zouden komen halen. Om 10.00 ga ik naar beneden en laat mijn zware koffer ook naar benden brengen. Reken af voor mijn was en mini bar. 17,5 Dollar moet ik betalen voor zeker vijf was aanbiedingen en zo’n 15 consumpties de overige hotelkosten worden door VSII betaald. Ik rond af naar 40 Dollar en vraag of ze de tip onder het personeel willen verdelen. Ze knikken heel begrijpend. Voor het eerst ga ik mijn mail ophalen op een van de drie Pc’s beneden in de hal. Om 11.15 verschijnt de taxi met de twee dames. Minh overhandigt mij een tasje met drie pakken gedroogd vlees. Ik had gevraagd het voor mij te kopen. Betalen mag ik echter niet. Later ontdek ik dat er ook nog een soort kleine citroenen bij zitten die kumquat worden genoemd. De taxi doet er een uur over om bij het vliegveld te komen. Ik check snel in zodat ik van mijn grote koffer af ben. In Kuala Lumpur moet ik nog wel zelf inchecken bij een transfer balie voor de vlucht naar Amsterdam. Over de bagage hoef ik met tot in Amsterdam niet te bekommeren. Er wordt me een afscheid lunch aangeboden ik beperk met tot een sandwich, in de vliegtuigen moet er ook nog gegeten worden. Als het tijd is om door de security te gaan nemen we afscheid. Ik zeg dat het in Nederland snel de gewoonte is om te kussen en dat ik weet dat dat hier niet zo is. Ik werp ze allebei een hand kus toe wat zeer gewaardeerd wordt. Bij de douane draai ik me nog een keer om we zwaaien en weg ben ik. Wat je een band kan opbouwen na een paar weken intensief samen werken en vaak samen lunchen. Vlak bij de gate is een kleine Businessklas wachtruimte. Ook hier gratis drankjes en wat snacks. Vreemd is dat je hier het omroepsysteem niet goed hoort. Af en toe ga ik maar eens kijken en juist ook op een moment dat het boarden begint. Na een voorspoedige vlucht landen we half uur eerder dan gepland in Kuala Lumpur. Even naar een transfer balie voor mijn instapkaart en dan weer met de “subway” naar de Internationale vertrekhal. Nu weet ik hier de weg en al snel zit ik de Businessklas wachtruimte. Hier moet ik ruim drie uur wachten. Maar de ruimte is aangenaam met zicht op vliegtuig bewegingen en volop drankjes en eten. Ik drink een wit wijntje en veel fris en soms een snackje. In mijn hand bagage had ik wat warmere kleding meegenomen en kleed me even om. Ik had echter op teletekst op internet gezien dat het zondag in Nederland ook dertig graden zal gaan worden. Het blijft dus bij een overhemd met korte mouwen. Als ik me later naar de Gate begeef kunnen we al om half twaalf veel eerder dan gepland in het vliegtuig en krijgen onze eerste drankjes aangeboden.

Zondag 5 augustus 2007.

Het blijkt dat het vliegtuig flink overboekt is. Omdat de Businessklas niet vol is kunnen er twee families en nog een paar mensen met hun goedkopere ticket Businessklas vliegen. Wat een feest voor de jonge kinderen. Er ontstaat een jolige sfeer. De families zitten aanvankelijk verspreidt maar er wordt hier en daar van plaats verwisseld zodat de families toch min of meer bij elkaar zitten. Ik zit aan het gangpad en aan de andere kant van het gangpad komt nu een man te zitten en net als ik ook met colbert en koffertje. Als de jeugd lacht dat we zo’n duur ticket hebben moeten kopen en zij niet zeg ik dat mijn kaartje toch indirect door de regering betaald wordt. Ook de man rechts van mij zegt dat dat ook voor hem geldt. Ik vraag, kent U de PUM? Jazeker ik kom net terug uit een missie in Indonesië. Op de terugweg voeren we hele gesprekken als ervaren mannen van PUM. Hij is bezig geweest om ergens in Indonesië Engels taalonderwijs op te zetten, iets wat hij al vaker gedaan had. Mijn hotel omstandigheden waren echter veel beter dan de zijne, ik heb geen ratten of ander ongedierte gezien. In mijn hotel kon men goed Engels bij hem helemaal niet. Ook niet in de restaurants. Hanoi is een toeristen stad en waar hij zat helemaal niet. Ondanks dat we anderhalf uur later dan gepland waren vertrokken vanwege het overboeken gedoe landen we slechts een half uur te laat in Amsterdam. Onderweg heb ik ook beter geslapen. De andere Pummer en ik wachten op onze koffers die er vrij snel waren. Ook hij had een Schiphol taxi gereserveerd en samen begaven we ons naar de balie waar e.e.a. geregeld wordt. Je meld je aan en als je taxi er is komt je naam op een scherm. Zijn taxi is er sneller en we nemen afscheid. De taxi chauffeur en ik moeten nog wachten op een dame uit Geldrop die in hetzelfde vliegtuig had gezeten. Ik ga voorin zitten en heb een leuk gesprek met de chauffeur tot ik weer in slaap val. Om 10.00 sluit ik moe maar voldoen Ineke in mijn armen. Ruim op tijd om bij de doop van Lynn te zijn om 13.00 in de centrumkerk van Geldrop.